Στην άλλη κοινωνία πας, επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς

Η νεοφιλελεύθερη γραφειοκρατία οδηγεί τους ευρωπαϊκούς λαούς στην καταστροφή. Η ευρωζώνη καταρρέει κάτω από τα αδιέξοδα των ταλιμπάν του Μάαστριχτ: από τη μια λόγω της θρησκευτικής εμμονής στην πρωτοκαθεδρία των αγορών και από την άλλη λόγω της ευρείας κλίμακας και έντασης ταξικής επίθεσης. Ήδη ζούμε την αποσύνθεση του μέχρι πρότινος «σκληρού άξονα» των χωρών του πυρήνα της ευρωζώνης και τη σύγκρουση γύρω από τον ρόλο της ΕΚΤ στην κρίση χρέους. Η κρίση ακουμπά πια τα ιερά και τα όσια του νεοφιλελευθερισμού. Βέβαια, στην επικείμενη σύγκρουση η Ελλάδα θα ταχθεί με τους ταλιμπάν όσο διαρκεί το πραξικόπημα που λέγεται κυβέρνηση.

Η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης αφορά όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό. Ο ελληνικός λαός με τους πολύμορφους αγώνες του βρίσκεται στην πρωτοπορία ενός γενικευμένου ξεσηκωμού, που περιλαμβάνει απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Κάθε μέρα που περνάει οι Έλληνες από τεμπέληδες μετατρέπονται σε σύμβολα της παγκόσμιας αντίστασης και η Ελλάδα από εξαίρεση σε πρώτη γραμμή του διεθνοποιημένου ταξικού πολέμου.

Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν τη δυνατότητα να ανατάξουν την καταστροφή, δεν έχουν τη δυνατότητα να επιφέρουν κάποιου είδους ευστάθεια στο σύστημα, που θα τους επέτρεπε να χαρούν τους καρπούς της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει στους εργαζόμενους και στους λαούς. Οι κινήσεις τους τόσο στην ΕΕ όσο και στις επιμέρους χώρες (βλ. πραξικοπήματα σε Ελλάδα, Ιταλία) είναι ενδείξεις αδυναμίας και όχι δύναμης: όταν χάνεται ο έλεγχος, τότε γίνονται ακρότητες.

Τώρα είναι η ώρα της αντεπίθεσης. Απέναντι σε κάθε λογής εκβιασμούς απαντάμε «καμιά θυσία για την κρίση τους, καμιά θυσία για το ευρώ, η ασκούμενη πολιτική διαλύει το ευρώ και τους λαούς, οι λαοί δεν χρεοκοπούν». Η ανατροπή αυτής της πολιτικής στην Ελλάδα – μέσα από τις αντιστάσεις και τα κινήματα ενάντια στα χαράτσια, τις απολύσεις, μέσα από δίκτυα αλληλεγγύης και την πολιτικοποίηση της πάλης σε κάθε γειτονιά, τις πλατείες, τις απεργίες κοκ – μπορεί να σημάνει ευρύτερες ριζικές αλλαγές που θα διαμορφώσουν νέες δυνατότητες.

Με δεδομένη την ιστορική εμπειρία ότι κανείς λαός δεν πρόκειται να σωθεί μόνος του αν οι διπλανοί του διαλυθούν, δίνουμε σήμερα μια μάχη ιστορικής εμβέλειας. Σε έναν κόσμο που σπαράσσεται από την καπιταλιστική κρίση, η οποία πυροδοτεί παράλληλα μια πολύμορφη κρίση (κρατικών χρεών, κρίση στην εργασία, κρίση δημοκρατίας, περιβαλλοντική, διατροφική κοκ) η έκβαση της μάχης σε κάθε χώρα – και ιδιαίτερα στην Ελλάδα – είναι καθοριστική για το μέλλον όλου του πλανήτη.

Πέρα από τις όποιες απόψεις για το σύμπτωμα της κρίσης που λέγεται χρέος, η ριζοσπαστική αριστερά έχει χρέος να πολιτικοποιήσει τον αγώνα των «από κάτω», να μετατρέψει την οργή σε συντεταγμένο πολιτικό σχέδιο και να εκπέμψει ένα μήνυμα σε όλους τους αγωνιζόμενους λαούς: αγωνιζόμαστε για την ήττα της λογικής του κέρδους και τη διεύρυνση της λογικής των αναγκών και της αλληλεγγύης. Αγωνιζόμαστε για μια νέα μορφή δημοκρατίας, που θα αναδυθεί από αυτή την άλλη λογική στο παραγωγικό και καταναλωτικό πρότυπο. Δεν κοιτάμε το δέντρο, αλλά το δάσος.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις ή μοναχικοί δρόμοι, όπως δεν πρέπει να υπάρχουν και ταμπού. Η άνιση ανάπτυξη των αγώνων στις διάφορες περιοχές του πλανήτη, καθώς και η άνιση πολιτικοποίηση στο εσωτερικό των «από κάτω» καθιστά την πολιτική μας στρατηγική ένα σύνθετο ζήτημα. Ήδη μας θέτει το ζήτημα της εξουσίας ακόμη και αν δεν νιώθουμε έτοιμοι. Θα μας θέσει ακόμη πιο σύνθετα ζητήματα στο μέλλον, αν τα πράγματα εξελιχθούν θετικά (ιεράρχηση μετώπων, ευελιξία, διεθνείς ισορροπίες κοκ).

Η περίοδος ενέχει κινδύνους. Θα αυξηθούν τα φαινόμενα αντιδημοκρατικής εκτροπής και ο αυταρχισμός απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Η αριστερά θα βρεθεί στο στόχαστρο και θα χτυπηθεί με όλους τους τρόπους. Απαιτείται εγρήγορση και ετοιμότητα. Χρειάζεται η μέγιστη δυνατή ενότητα και εμπιστοσύνη στο εσωτερικό μας, αλλά και έμφαση στην κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων.

Η αριστερά έχει ιστορικά τον πρώτο λόγο σε τέτοιες περιόδους. Όμως το παράθυρο ευκαιρίας δεν είναι για πάντα ανοικτό. Αν δεν τα καταφέρουμε και οι κοινωνίες διαλυθούν, τότε έρχεται συνήθως η σειρά του ολοκληρωτισμού.

*Δημοσιεύθηκε στην Εποχή στις 21/11/2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s