Πολιτική σε καιρούς βαρβαρότητας

Κάθε πολιτική δύναμη προβαίνει σε κινήσεις οι οποίες -στη βάση πολιτικών εκτιμήσεων και ενός σκεπτικού- θα αποδειχθούν επιτυχημένες και θα ενισχύσουν τη θέση της στο πολιτικό σκηνικό κερδίζοντας την εκτίμηση των πολιτών. Η στήριξη της κυβέρνησης Σαμαρά από τη ΔΗΜ.ΑΡ. πρέπει να βασίζεται σε ένα τέτοιο σκεπτικό.

Εικάζω, λοιπόν, ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. κινείται με γνώμονα την πεποίθηση ότι τελικά το ευρωπαϊκό και ελληνικό συστημικό μπλοκ θα καταφέρει να ελέγξει την καταστροφική πορεία, που βρίσκεται σε εξέλιξη, μέσα από κάποιου είδους στροφή στη γενική στρατηγική της λιτότητας. Ως εκ τούτου, η συμμετοχή της στην κυβέρνηση θεωρείται ότι θα συμπέσει με το τέλος της σκληρής λιτότητας, τη διευθέτηση του χρέους και την αναστροφή της ύφεσης, γεγονός που θα της δώσει τη δυνατότητα να καρπωθεί την ανάσχεση της καταστροφής: στηρίξαμε την κυβέρνηση που τα έκανε όλα αυτά.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. υποπίπτει στο ίδιο λάθος που υπέπεσε και ο ΛΑΟΣ (αλλά και άλλοι), δηλαδή στο ότι η εκάστοτε επόμενη περίοδος θα συνιστά την αρχή του τέλους των Μνημονίων και της λιτότητας μέσα από μια σοσιαλδημοκρατική διαχειριστική στροφή των οικονομικών και πολιτικών ελίτ. Αυτή η εκτίμηση εκλαμβάνει τη βασική ρητορική ως αληθή: η λιτότητα είναι τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης χρέους. Όταν λοιπόν το χρέος διευθετηθεί (διαγραφή μέρους κ.ο.κ.), τότε θα σταματήσει και η λιτότητα. Το να θεωρήσεις όμως ως αλήθεια την προπαγάνδα ενέχει τον κίνδυνο της πολιτικής εξαφάνισης.

Ένα τέτοιο σκεπτικό δεν λαμβάνει υπόψη το μέγεθος της καπιταλιστικής κρίσης (πέρα από τη στενή διάσταση της κρίσης χρέους), δεν κατανοεί τη στρατηγικής σημασίας -για τις ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ- επιλογή της λιτότητας και της επίθεσης στην εργασία στο γενικευμένο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού με δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ινδία κ.ά. Υπό αυτό το πρίσμα, η πολιτική λιτότητας είναι μια κορυφαία, υπαρξιακή επιλογή. Κοιτάζει πολύ μακριά και επιχειρεί ιστορικές αντιδραστικές αναδιατάξεις στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Αν η λιτότητα, η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των λοιπών εργατικών, δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών είναι ο στόχος, τότε γίνεται σαφές ότι η στροφή δεν είναι προ των πυλών, όπως φαντάζονται κάποιοι. Αν έπρεπε να γίνει η μισή Γη κόκκινη, να γίνουν τεράστιοι αγώνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη για να μπορέσει ένα πολύ μικρό τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού (ένα μέρος των λαών στη Δυτική Ευρώπη) να επιτύχουν να έχουν κάποια δικαιώματα και ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο εντός καπιταλισμού, τότε καταλαβαίνουμε πόσο στον αέρα είναι η εκτίμηση ότι επίκειται οσονούπω η εν λόγω στροφή.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πρέπει σιγά – σιγά να κατανοήσουμε όλες τις συνέπειες που τινάζουν στον αέρα ό,τι θεωρούσαμε ως δεδομένο: αν ο στόχος είναι η γενίκευση της φτώχειας και της αναξιοπρεπούς εργασίας και διαβίωσης, της αδυναμίας κάλυψης αναγκών υγείας και παιδείας κ.ο.κ., τότε δεν πρέπει να μας προξενεί έκπληξη η περιστολή της δημοκρατίας, η απογείωση της καταστολής, η άνοδος του φασισμού, η γκεμπελική προπαγάνδα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, η πλήρης κατάργηση του κράτους δικαίου, η ταύτιση αγώνων των πολιτών με δολοφονικές ενέργειες φασιστικής συμμορίας κ.λπ. Όταν έχουν κάνει την επιλογή να διαμορφώσουν τις συνθήκες όχι απλώς για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση, αλλά για την κυριολεκτική εξολόθρευση εκτεταμένων τμημάτων του πληθυσμού (βλ. μείωση προσδόκιμου ζωής σε παρόμοιες «επιχειρήσεις» σε άλλα μέρη του πλανήτη κ.ο.κ), τότε πρέπει να γνωρίζουμε ότι για τους αντιπάλους μας δεν υπάρχει κάποια κόκκινη γραμμή στη βαρβαρότητα.

Τι μπορούν οι ευρωπαϊκοί λαοί και η Αριστερά να κάνουν μπροστά σε μια χωρίς όρια επίθεση, όπου η δημοκρατία ετοιμάζεται να εγκαταλείψει και τις τελευταίες ασθενικές εστίες της, μέσα σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται από την κρίση και βράζει από πολέμους και θρησκευτικές συγκρούσεις; Μεγάλη κουβέντα. Ωστόσο, το σίγουρο είναι ότι πρέπει να έχουμε συναίσθηση της πραγματικότητας και να υπερασπιζόμαστε με παιδική αθωότητα (δηλαδή χωρίς υπολογισμούς και χωρίς να εθιζόμαστε στη βαρβαρότητα) τα βασικά ιδανικά (δημοκρατία, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια) που έχουν αρχίσει να αλέθονται στον μύλο των αγορών και των φασιστών: ό,τι και να λένε, κανείς άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος, 1+1 δεν κάνει 3.

 

*Δημοσιεύθηκε στην Αυγή στις 19/09/2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s