Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι

Η ελληνική κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μια πολυπρόσωπη κινητοποίηση ώστε να συζητήσει τους τρόπους για την απεμπλοκή της χώρας από τα δεσμά της λιτότητας, σύμφωνα με την εντολή που πήρε από τον ελληνικό λαό. Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης είναι συνετή και επιχειρεί να διαμορφώσει συγκλίσεις τονίζοντας εκείνα τα σημεία από όπου μπορεί να υπάρξει κοινό έδαφος εκκίνησης για την εξεύρεση μιας αμοιβαία επωφελούς λύσης.

Αναφέρομαι στα ζητήματα της φοροδιαφυγής, της διαπλοκής και της διαφθοράς, δηλαδή την ανάγκη περιορισμού της αυθαιρεσίας των οικονομικών ελίτ και των δικτύων μικρής και μεγάλης διαφθοράς που ταλανίζουν το ελληνικό κράτος εδώ και δεκαετίες και ευθύνονται εν πολλοίς για την υπερχρέωση της χώρας και την σκληρή λιτότητα που ακολουθήθηκε στα μνημονιακά χρόνια.

Ταυτόχρονα προτείνει τρόπους συνεννόησης με τους εταίρους που απέχουν από τις θέσεις εκκίνησης της ελληνικής πλευράς λαμβάνοντας υπόψη τις δυσκολίες των εταίρων να τις αποδεχθούν σε αυτή τη χρονική στιγμή. Καταθέτει προτάσεις που δεν επιβαρύνουν τους πολίτες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών και που διαμορφώνουν έναν οδικό χάρτη για να βγει η Ελλάδα από τη μέγγενη της λιτότητας με τους μικρότερους δυνατούς κραδασμούς για τις χώρες που επιμένουν να συντάσσονται με την πολιτική της λιτότητας.

Θα ήταν λάθος από τη μεριά των εταίρων μας να αναγνωστούν αυτές οι συνετές κινήσεις και η διάθεση συνεννόησης ως προάγγελος ενός δρόμου που τελικά θα οδηγήσει την ελληνική κυβέρνηση στην αποδοχή μιας παραλλαγής της μνημονιακής πολιτικής σε μια ηπιότερη εκδοχή. Η διάθεση συνεννόησης από τη μεριά της Ελλάδας δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως «επιτυχία» της αδιάλλακτης στάσης και άρα να οδηγήσει στην επιμονή σε αυτή μέχρι τέλους.

Από τη μεριά των εταίρων, παρά τα ρήγματα που έχουν παρουσιαστεί, δεν έχει υπάρξει ουσιαστική μετακίνηση από τις αρχικές τους θέσεις, καθώς εμμένουν ακόμη στην ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος. Αυτή η στάση ακυρώνει τον λεκτικό σεβασμό των εταίρων στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού και φέρνει στην επιφάνεια τη μεγάλη απειλή για την Ευρώπη.

Με τον πλέον επίσημο τρόπο ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έχει θέσει στο επίκεντρο της συζήτησης αυτό το θέμα όταν αναφέρεται στο γεγονός ότι η πολιτική της λιτότητας και η νεοφιλελεύθερη στρατηγική δεν είναι -παρά τη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης- καταστατική συνθήκη της.

Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις των χωρών – μελών της Ένωσης συμφωνούσαν στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική και την απορρέουσα από αυτήν πολιτική της λιτότητας στην περίοδο της κρίσης καθιστούσε συμβατή αυτή τη στρατηγική με τον σεβασμό της λαϊκής κυριαρχίας. Από τη στιγμή όμως που μια χώρα – μέλος έχει αποφασίσει να μην ακολουθήσει αυτή την πολιτική, η Ε.Ε. βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικής σημασίας για το μέλλον της σταυροδρόμι. Είτε θα γίνει αποδεκτό -με συνετό τρόπο, όπως επιχειρεί η ελληνική κυβέρνηση- ότι μια χώρα-μέλος έχει το δικαίωμα να ακολουθήσει μια άλλη πολιτική τιμώντας την λαϊκή κυριαρχία ως καταστατική συνθήκη ίδρυσης της Ένωσης, είτε δεν θα γίνει αποδεκτό με αποτέλεσμα τη σαφή πια μετατροπή της Ένωσης από Ένωση κυρίαρχων κρατών, όπου η δημοκρατία και η λαϊκή κυριαρχία έχουν θέση, σε Ένωση νεοφιλελεύθερων κρατών όπου η λαϊκή ετυμηγορία και η δημοκρατία θα επιτρέπονται μόνο εφόσον δεν έρχονται σε αντίθεση με τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική και την πολιτική της λιτότητας.

Η δεύτερη εκδοχή θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για την ευρωπαϊκή ήπειρο και θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην όξυνση των ενδοευρωπαϊκών διενέξεων και την είσοδο της Ευρώπης στο σύνολό της σε ακόμη μεγαλύτερη παρακμή και αποδιάρθρωση, με την Ακροδεξιά να ηγεμονεύει.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση πρεσβεύει μια τομή με τη μνημονιακή περίοδο γιατί για πρώτη φορά η αξιοπρέπεια των Ελλήνων και η προοπτική της κοινωνίας μας αποτελούν κριτήριο που πρέπει να ικανοποιεί οποιαδήποτε λύση τεθεί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Λιτότητα ή άλλες πολιτικές που μας προσβάλλουν και μας καταδικάζουν δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Για την ελληνική κοινωνία δεν υπάρχει επιστροφή στη μνημονιακή περίοδο. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την ίδια αλλά και για την Ευρώπη, γιατί θα επισημοποιούσε τη ρήξη της με την έννοια της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Ας ελπίσουμε ότι οι εταίροι μας θα σταματήσουν να κρύβονται πίσω από τεχνικές απαιτήσεις και θα τοποθετηθούν με πολιτικό τρόπο μπροστά σε αυτό το μείζον ερώτημα για την Ευρώπη: Ένωση που επιτρέπει στις κοινωνίες της διαφορετικούς δρόμους, όπως ορίζουν η δημοκρατία και η λαϊκή κυριαρχία, ή Ένωση που επιβάλλει τη νεοφιλελεύθερη μονοκαλλιέργεια και τη λιτότητα καταστρατηγώντας τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία;

Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ της Κυριακής στις 15-2-2015

Advertisements

2 thoughts on “Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι

  1. invisible lighthouse

    Κατά κάποιο τρόπο, ολόκληρη η ευρωζώνη βιώνει έναν ιδιότυπο Θατσερισμό. Ξαναζούμε την θεωρία του Τ.Ι.Ν.Α. Μακριά πολύ από τις προσδοκίες των ευρωπαίων πολιτών, για μια ευρώπη της ευημερίας και της δημοκρατίας. Όπως την οραματίστηκε ο Jean Monnet..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s